ผมทึ่งและถึงกับเคยนึกอิจฉาหมอตงในความรอบรู้ในทุกเรื่อง อาการแบบนี้ต้องกินยาอะไร อยากทำครีมซอสต้องไปซื้อเครื่องปรุงอะไรจากที่ไหนและด้วยขั้นตอนอย่างไร เพลงที่ได้ยินเป็นเสียงใครร้อง อยู่ในอัลบั้มไหน เวอร์ชั่นดั้งเดิมเป็นของใคร หมอตงมีคำตอบให้หมด ด้วยเหตุนี้ หมอตงเลยเป็น "มิสเตอร์-โนว์-อิต-ออลล์" ของเพื่อนๆ ใครต้องการข้อมูลรู้ลึกรู้จริง เป็นต้องโทรหาหมอตงผมไม่รู้ว่าหมอตงมีวิธีสะสมและจดจำข้อมูลจำนวนมากขนาดนั้นได้อย่างไร แต่พอจะเดาได้ว่าหมอตงต้องรักและชอบในเรื่องนั้นๆ ก่อนเป็นทุน และต้องเป็นคนชอบอ่านหนังสือ

สี่โมงเย็น ฝนทำท่าจะตก ผมปิดคอมพิวเตอร์ เทยาจากกระปุกโยนเข้าปากไปสองเม็ดแล้วดื่มน้ำตามหลายอึก ผมปวดหัวเกินกว่าที่จะทำงานต่อไปไหว เดินมาล้มตัวลงบนที่นอน หัวจมลงไปในหมอน ลำดับต่อไป คงคิดว่าผมกำลังจะเขียนบรรยายต่อว่าเพราะฤทธิ์ยา ผมเลยจมดิ่งลงไปในห้วงหลับ แล้วฝันว่าได้เจอคนถูกใจที่แผนกหนังสือนิยายในร้านคิโนะคุนิยะ สาขาฮิโรซากิ ปล่าวหรอก ผมไม่ได้หลับไปในทันที ผมซุกมือเข้าไปควานหาอากาศอุ่นใต้หมอน สัมผัสโดนอะไรสักอย่างหนึ่งในนั้น ผมล้วงออกมาดู อ้อ..หนังสือนิยายที่ผมอ่านเมื่อคืน สาวนักช้อปฯ ตะลุยนิวยอร์ก

ตีหนึ่งครึ่ง ผมเพิ่งกล่าวราตรีสวัสดิ์กับ รีเบคคา บลูมวู้ด หลังจากพลิกอ่าน คำสารภาพของสาวนักช้อปฯ จนจบเล่ม เมื่อเย็นวาน นัดทานมื้อเย็นกันที่ร้านชิทาเกะ นิศาเธอเลิกงานเร็ว แต่เพราะผมยังมีงานติดพัน เธอจึงไปเดินเล่นฆ่าเวลาที่ปาล์มสตรีท เดินไปเดินมา เลยได้ซื้อบัตรสปาคอร์สของอิริยา ห้าพันบาท เพราะจะได้นวดเท้าฟรีทันทีเมื่อซื้อบัตร เธอบอกว่า เป็นเพราะผมทำงานเสร็จช้า ทำให้เธอจำเป็นต้องหาอะไรทำฆ่าเวลา ทำให้เธอต้องจ่ายห้าพันบาท นิศาแห่งบางกอก รีเบคคา บลูมวู้ด แห่งฟูแล่ม หรือผู้หญิงเมืองไหนก็ตามบนโลกนี้ เหมือนกันหมด พวกเธอเกิดมาพร้อมกับความเป็นนักช้อปฯ

"There's an opposite to déjà vu. They call it jamais vu. It's when you meet the same people or visit places, again and again, but each time is the first. Everybody is always a stranger. Nothing is ever familiar." Choke : Chuck Palahniuk ไม่ว่าคุณจะรู้จักตัวผมมากขึ้นอีกเท่าไหร่ เราก็ยังเป็นคนแปลกหน้าของกันและกันอยู่ดี